دانشگاه شهید بهشتی نقد زبان و ادبیات خارجی 20087330 14 18 2017 08 23 The performative Subjectivity of Muslim Women in the Diasporic Discourse of Leila Aboulela فاعلیت اجراگرایانه زن مسلمان در گفتمان دیاسپورایی لیلا ابولعلا 59 85 99991 FA انسیه درزی نژاد دانشجوی دوره دکتری زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزی لیلا برادران جمیلی استادیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه آزاد واحد بروجرد Journal Article 2017 01 08 Leila Aboulala (1964 -) is a Sudanese-Egyptian Muslim novelist who lives in the Scottish diaspora. She is one of the emigrant Muslim women writers who try to initiate a new discourse in their literary works. In her diasporic discourse she challenges the depiction of the identity of Muslim women as innate, timeless, and static and represents the subjectivity of her female protagonists as performative. In this respect the subjectivity of Muslim woman is a "doing" rather than a "being" and each step she takes makes her approach the Islamic subjectivity or deviate from it. The theories of William Safran, James Clifford, and Homi K. Bhabha are consulted to delineate diaspora an its capacity for discourse formation. Judith Butler's performative theory is used to investigate the performativity of subjectivity of the Muslim women in Aboulela's novels. The performativity of language and cultural practices like sartorial practices, culinary preferences, and religious rituals are the pivotal points of this article. لیلا ابولعلا ( -1964)، نویسنده مسلمان سودانی-مصری ساکن در دیاسپورای اسکاتلند در زمره نویسندگان مسلمان مهاجری است که گفتمان جدیدی را در آثار ادبی خود پایه گذاری می کنند. دو رمان مترجم (1999) و مناره (2005) برای بررسی این گفتمان جدید دیاسپورایی مورد مطالعه قرار می گیرند. در این گفتمان انگاره های رایج در مورد هویت زن مسلمان که آن را به صورت ذاتی، پایا و تغییر ناپذیر معرفی می کند به چالش کشیده می شوند وهویت دینی زن مسلمان ساکن در دیاسپورا امری اجراگرایانه معرفی می شود. در این رویکرد هویت زن مسلمان  "فعل" است نه "ذات" و هر گام  او را بیش از پیش به فاعلیت دینی نزدیک، یا از آن دور می کند. ویلیام سفران و هومی کی. بابا  از جمله نظریه پردازانی هستند که از آراء آنها برای تبیین مفهوم دیاسپورا و نقش آن در گفتمان سازی  استفاده می شود. نظریه کنش گفتاری جی ال آستین، اجراگرایی هویت جودیت باتلر، و فمینیسم اسلامی صبا محمود نیز برای اثبات ادعای اجراگرایی هویت زن مسلمان در آثار ابولعلا مورد استفاده قرار می گیرند.  اجراگرایی زبان و مناسبات فرهنگی از جمله روابط عاطفی، پوشش، غذا، و آیین های مذهبی محورهای اصلی این مقاله اند. "گفتار" ابولعلا در گفتمان دیاسپورایی اش به مثابه "کنش" است. تعلقات عاطفی، انتخاب سبک پوشش و خوراک و انجام و یا باز تعریف مناسک دینی "افعال"ی هستند که "بازانجام" آنها "فاعل" مسلمان دیاسپورایی را می سازد. فاعل مسلمان دیاسپورایی در "فضای سوم"ی که با تعامل او بین گفتمان اسلامی و گفتمان غربی ایجاد می شود شکل می گیرد. https://clls.sbu.ac.ir/article_99991_08716ddaffb99ec9477c7ac2408d55e9.pdf