دانشگاه شهید بهشتی نقد زبان و ادبیات خارجی 20087330 15 20 2018 04 21 The Inheritance of Loss: A Quest for ‘Home’ in the Purgatory of Diaspora میراثی از جنس خسران: جستجوی خانه در برزخ دایسپورا 173 200 100057 FA زهرا طاهری استادیار دانشگاه کاشان 0000-0001-8636-2798 Journal Article 2017 12 12 The Inheritance of Loss: A Quest for ‘Home’ in the Purgatory of Diaspora This article focuses on the notion of “non-places” and the effect it exerts on the identity of Diasporic minority through the perspectives of cultural studies and a postcolonialism. Deploying Marc Auge and Rogers Brubaker, the writer has tried to elaborate how the neo-imperial discourse has been able to re-establish its hierarchical system of “the self/ the other” through the newly introduced notion of “good global citizenry.” To this end, Kiran Desai’s awarded work, The Inheritance of Loss (2006), is discussed to delineate how the notion of “non-places” has its roots in the neo-imperial discourse. It is argued that the West, despite its attempt at racial demarcation and minority effacement, has failed to stop the formation of a new pattern of Diaspora—post-Diaspora--- which foregrounds “situational ethnicity,” and as a result, “fluid identity” and redefined cultural geography in post-global era. مقاله حاضر به بررسی «لامکان­ها» در ادبیات دایسپورا و تاثیر آن بر مقوله «هویت» اقلیت مهاجر می­پردازد. نویسنده با استفاده از رویکرد مطالعات فرهنگی و پسااستعماری و با بهره­گیری از نظریات منتقدانی نظیر مارک اوژه و راجرز بروبیکر در پی پاسخ به این پرسش بنیادی است که چگونه گفتمان نئوامپریالیسمی در دوران پساجهانی توانسته در غالب مقوله نوین «شهروند خوب جهانی» دیگربار ساختار سلسله­مراتبی «خود/دیگری» دوران استعمار را تکرار می­کند؟ بدین منظور کتاب برجسته میراثی از جنس خسران (2006)، نوشته کیرن دسایی، بررسی می­شود تا به چگونگی تاثیر این ساختار سلسله­مراتبی در شکل­گیری «لامکان­ها» در غرب بپردازد. چنین استدلال می­شود که غرب، علی­رغم برجسته­کردن مرزها نژادی در دهه­های اخیر و تلاش مبنی بر حذف اقلیت مهاجر از عرصه متروپل و حفظ خلوص فرهنگی خود، نتوانسته است از شکل­گیری پدیده پسادایسپورا، یا الگوی جدیدی از دایسپورا، که مبتنی بر «قومیت موقعیت­مدار» پیشگیری کند و  ناگزیر از بازتعریف مقوله هویت و نقشه جغرافیای فرهنگی در عصر جهانی­شدن است https://clls.sbu.ac.ir/article_100057_9086cb7d92b4e9f49ccfde13a087475d.pdf