palette
تئاتر ناکارآی ریچارد فورمن از منظر بالقوگی جورجو آگامبن
نرگس منتخبی

چکیده

این مقاله جستاری است بر نقش زبان در تئاتر ریچارد فورمن از زاویه­ی «کودکی» و «بالقوگی» در اندیشه­ی سیاستی جورجو آگامبن. زبانی که فورمن در اجراهایش برای بازیگران به ارمغان می­آورد، مقابل ارجاع و دلالت به دنیای پیرامون می­ایستد و آن چه را که تجربه­ناپذیر و بیان­نشدنی است به صحنه می­کشد. هر آنچه بازیگران از آن سخن می­رانند، یا به عبارت بهتر، به کلام درمی­آورند، در پیکره­ی زبان و نظام ارجاع نمی­گنجد و این است تجربه­ی کودکی و بالقوگی ناب از منظر آگامبن. کودکی، پویایی حاصل از بودن در «میانگی» بین زبان و آوا، گفتمان و صدا است و هیچ گاه به یکی از این دو بسنده نمی­کند. از این رو، دیالوگ­ها نه به تک­گویی­های مهمل، بلکه به دنیایی ماسوای دنیای ملموس و دلالت­پذیر و از قبل تجربه شده اشاره می­کنند که در آن تماشاگران دستخوش نوعی از «نادانستن» و یا «بی­دانشی» خاصّ کودکی می­شوند. این تجربه­ی نوین از زبان و مادهّ­اش، یعنی تجربه­ی رخ-دادن زبان و نه دنیای بیرون و ارجاعاتش، بالقوگی دلپذیری را در اختیار تماشاگران قرار می­دهد. این بالقوگی، از نگاه آگامبن، ناب­ترین و حقیقی­ترین تجربه­ی سیاسی است که انسان می­تواند از آن بهره ببرد. بالقوگی، به معنای پایداری مقابل بالفعل­های قدرت، می­تواند خاستگاه هنری «ناکارآرا» باشد که هرگز اسیر به فعل درآمدن­های نظام­های حاکم نمی­شود و در کودکی و رنگارنگ توانش استوار باقی می­ماند.          

واژگان کلیدی
ریچارد فورمن، جورجو آگامبن، بالقوگی، زبان، کودکی، ناکارآیی

منابع و مآخذ مقاله

Agamben, Giorgio. (1993). The Coming Community. Trans. Michael Hardt. Minneapolis: University of Minnesota Press.

---. (1993). Infancy and History: The Destruction of Experience. Trans. Liz Heron. London: Verso.

---. (1995). Idea of Prose. Trans. Michael Sullivan, and Sam Whitsitt. New York: State University of New York Press.

---. (1999). Remnants of Auschwitz: The Witness and the Archive. Trans. Daniel Heller-Roazen. New York: Zone.

Durantaye, Leland de la. (2009). Giorgio Agamben: A Critical Introduction. California: Stanford University Press.

Foreman, Richard. (1995). My Head Was a Sledgehammer. New York: The Overlook Press.

---. (1976). Plays and Manifestos. New York: New York University Press.

Fuchs, Elinor. (1996). The Death of Character: Perspectives on Theater after Modernism. Indiana: Indiana University Press.

Harries, Martin. (March, 2004). “Richard Foreman and the Ends of an Avant-Garde.” Theatre Journal. 56.1, 83-96.

Heller-Roazen, Daniel. (2005). Echoalias: On the Forgetting of Language. New York: Zone Books.

Hunka, George. (2010). “Access to the Body: The Theatre of Revelation in Beckett, Foreman, and Barker.” Hyperion. 5.1, 17-27.

Rabkin, Gerald. (2001). Richard Foreman (Art + Performance). New York: PAJ Publications.

Richardson, Brian. (2001). “Voice and Narration in Postmodern Drama.” New Literary History. 32.2, 681-694.

Robinson, Marc. (1994). “A Theatre of One’s Own: The Mellowing of Richard Foreman.” Village Voice. 92-94.


ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.