palette
درونمایه های اساطیری سرزمین سترون تی. اس. الیوت
فروغ اولاد

چکیده

سرزمین سترون الیوت با بهره­گیری از ژانرِ اسطوره­آفرینی (mythopoeia) دربردارندۀ اساطیر و کهن­الگوهای باستانی و مدرن است. تفاوت این اسطوره­پردازی با آثار دیگر در این است که شاعر با استفاده از درونمایه­های اساطیر باستانی و تاریخی-ادبی، اسطوره­های عصر خود را آفریده است. به عبارت دیگر، کهن­الگوها را مدرن کرده است. درونمایه­های اساطیری تحلیل شده در این پژوهش به چند دسته تقسیم شده­اند: اسطوره­های باستانی، اسطوره­های تاریخی- ادبی، اسطوره­های مدرن، و اسطورۀ آخرالزمانی یا نجات­بخشی. شاعر با درهم­آمیزی این مضامین اساطیری توانسته سرزمینی ویران را به تصویر کشد که در بستری از تاریخ و فرهنگ قرن بیستم قرار دارد. بُن­مایۀ  این اثر فجایع زیست­محیطی و فقر معنویت در دنیای معاصر است که زندگی انسان را تراژیک نموده و جهان را به سنگستانی بدل کرده که قابل زیست نیست و در آن، زنده­ها گویی مرده­اند. شاعر با طبیعت­ستیزی درگیر است و آشفتگی مدرن را وصف کرده است. اسطوره­ها و کهن­الگوهای مطرح شده در منظومه عبارتند از: سی­بل، تیرزیاس، هیاسینتوس، فیلومل، کوپید، اسطورۀ جام و مرد به دارآویخته؛ اسطوره­های تاریخی-ادبیِ کارتاژ و فلیباس فنیقی، تریستان و ایزوت؛ اسطوره­های مدرن مانند سرزمین ویران یا سنگستان، مادام سوسوستریس، و اسطورۀ هندی پایان جهان.

واژگان کلیدی
اسطوره‌آفرینی، الیوت، سرزمین سترون، نقد اسطوره‌شناختی، کهن‌الگو

منابع و مآخذ مقاله

Ancient, H. “Top 10 Ancient Roman Gods”, in www.ancient history lists.com. 2019.

Bell, Michael, “An Analytic Note on Myth in Modernism: The Case of T. S. Eliot”, in Religion and Myth in T. S. Eliot’s Poetry. ed. By Scott Freer and Michael Bell, pp. 51-82. Cambridge: Cambridge Scholars Publishing, 2016.

Booth, Allyson, “Phlebas the Phoenician: Eliot’s Dans le Restaurant”, in Reading the Waste Land from the Bottom Up, pp. 187-191, New York: Palgrave Macmillan, 2015.

Britannica, Enc, The Encyclopaedia Britannica, www.britannica.com, 2019.

Carpenter, H., The Inklings: C. S. Lewis, J. R. R. Tolkin, Charles Williams and Their Friends, Boston: Houghton Mifflin, 1978.

Cook, Elnenore. “Eliot, Kins, the Empire”. Translated by Mehdi Amirkhanloo. In The Ruins of Time: Papers on The Waste Land. Ed. By M. Amirkhanloo. Tehran: Neiloofar, 2015.

Egleton, Terry, Criticism and Ideology: A Study in Marxist Literary Theory, London: Verso, 2006.

Eliot, T. S., The Waste Land, ed. By Michael North, New York: W. W. Norton, 2001.

Eliot, T. S. The Waste Land and Other Poems (Dasht-e Setarvan, va Ashar-e Digar). Translated by Parviz Lashkari. Tehran: Nil, 1974.

Eliot, T. S. The Waste Land (Sarzamin-e Bi-hasel). Translated by Hassan Shahbaz. Tehran: Amirkabir, 1982.

Eliot, T. S. The Waste Land (Sarzamin-e Harz). Translated by Bahman Sholevar. Tehran: Fariyab, 1987.

Ellmann, Maud, The Poetics of Impersonallity, T. S. Eliot and Ezra Pound, Edinburgh: Edinburg University Press, 2013.

Frye, Northrope et. al. The Ruins of Time: Papers on the Waste Land. Translated by Hooshang Ranama et. Al. Ed. By M. Amirkhanloo. Tehran: Neiloofar, 2015.

Langbaum, Robert, “New Modes of Charachterization in the Waste Land”, in Eliot in His Time, pp. 95-128, ed. By A. Walton Litz, Princeton: Princeton University Press, 1973.

Maxwell, D. E. S., The Poetry of T. S. Eliot, London-New York: Routledge, 2016.

Merriam, W. Online Merriam-Webster Dictionary: www.merriam-mebster.com, 2019.

Moretti, Franco. “From the Waste Land to the Artificial Paradise”. Translated by Saleh Najafi et. Al. in The Ruins of Time: Papers on The Waste Land. Ed. By M. Amirkhanloo. Tehran: Neiloofar, 2015.

Stefania Birsanu, Roxana, T. S. Eliot’s The Waste Land as a Place of Intercultural Exchanges: A Translation Perspective, Cambridge: Cambridge Scholars Publishing, 2014.

Terblanche, Etienne, T. S. Eliot, Poetry, and Earth: The Name of the Lotos Rose, New York: Lexington Books, 2016.

Walton Litz, A., Eliot in His Time: Essays on the Occasion of the Fiftieth Anniversary of “The Waste Land”, Princeton: Princeton University Press, 1973.

Wiktionary, F. The Free Dictionary, www.en.org, 2019.


ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.