«هدیۀ مرگ»: خوانشی پسااستعماری از رمان حافظ طبیعت، اثر نادین گُردیمر

مسعود فرهمندفر, امیرعلی نجومیان

چکیده


هدف این مقاله بررسی رمان حافظ طبیعت (1974)، اثر نادین گُردیمر، از منظر رویکرد پسااستعماری در نقد ادبی و با توجّه ویژه به آرای هُمی کِی. بابا است. نخست، به اجمال به طرح کلّی داستان اشاره می‌شود و اهمیت این رمان خاص بررسی می‌شود. سپس به سبک روایت، شخصیت‌پردازی و بافت رمان (آپارتاید و فرهنگ «زولو») پرداخته خواهد شد. به‌طور کلّی، در رمآن‌های گردیمر می‌توان مفاهیمی همچون تلاش برای حفظ هویّت ملّی (آفریقایی)، مخالفت با هرگونه تبعیض نژادی و سرکوب‌گری و برخورد فرهنگ‌ها را مشاهده کرد. در این رمان نیز تقابل فرهنگ بیگانه (اروپایی) و فرهنگ بومی (آفریقایی) به تصویر کشیده می‌شود و مفهوم «پیوندخوردگی فرهنگی» مطرح می‌گردد. همچنین، ضمن اشاره به شکاف‌ها و دوسویگی‌‌های گفتمان استعمار، مفهوم «تقلیدِ» هُمی بابایی برای مداخله در روایت قدرت و مختل‌کردن آن معرفی و بررسی می‌گردد. از نظر بابا، تقلید و پیوندخوردگی راهبردهای بقا در شرایط ظلم و بیداد به حساب می‌آیند و به فرودست توان مقاومت و کنشگری می‌دهند.

واژگان کلیدی


هُمی بابا، نادین گردیمر، پیوندخوردگی، تقلید، بازنمایی

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.